«Αυτή η έντονη αίσθηση της αδικίας που βιώνω δεν παλεύεται Γιώργο» μου είπε...και χτές το μεσημέρι η Αθηνά έδωσε τέλος στη ζωή της

Μια νέα γυναίκα οδηγήθηκε απο την αδικία που βίωνε και την αβεβαιότητα της επόμενης ημέρας στην αυτοχειρία. Δεν άντεξε την κοροϊδία, την εξαπάτηση και το ...σκοτάδι στο οποίο βούτηξε αυτήν, τους συνεργάτες και την οικογένεια της ο εργοδότης της και το ...σύστημα που έχει φέρει την Ελλάδα στην σημερινή της "κάλπικη" και εικονική πραγματικότητα και τους Έλληνες ένα βήμα πρίν τον αφανισμό και την απόλυτη εξαθλίωση.

Μια πραγματικότητα που δίνει άσυλο και πρόσφορο έδαφος στους άπληστους-ανέντιμους ισχυρούς, καταπιέζει εξοντώνοντας τους τίμιους εργατικούς ανθρώπους και βυθίζει το κράτος στα απλήρωτα χρέη, την αναξιοπιστία, την εργασιακή ανασφάλεια και την προσωπική-οικογενειακή αβεβαιότητα...

Διαβάστε το παρακάτω και θα καταλάβετε:

"Έκατσα δίπλα της στο πεζοδρόμιο κι έστριψα τσιγάρο. Μια πόρτα είμαστε είκοσι εφτά χρόνια τώρα!
Καθάριζε τα χορταράκια που φυτρώνουν ανάμεσα στην άσφαλτο και στο πεζοδρόμιο. Η αυλή πεντακάθαρη, οι γλάστρες ποτισμένες, το ισόγειο πλυμένο με το λάστιχο. Όλα τακτοποιημένα μα ο χρόνος της περισσεύει. Άνεργη βλέπεις.

Κι αυτή και τα δυό αδέλφια της. Γιατρός η μεγάλη, ο μπαμπάς τη σπούδασε λέγοντάς της «μη πάρεις ποτέ λεφτά από φτωχούς». Ξέρει ότι στην Ελλάδα δεν έχει μέλλον ως γιατρός, αλλά μια προτροπή της μαμάς «να προσέχεις τα μωρά» και μια έντονη αίσθηση καθήκοντος την κρατάει δίπλα στ’ αδέλφια της! Πώς να βοηθήσει όμως με τις πόρτες όλες κλειστές και το σύστημα υγείας υπό διάλυση;
Η μικρή απολυμένη εδώ και χρόνια. Απλήρωτοι μισθοί, δουλεμένοι με μόχθο. Το σούπερ μάρκετ δεν είναι λεζάντα για τις γυναίκες. Είναι και κουβάλημα. Βαρύ κι ατέλειωτο. Χαρτοκιβώτια με απορρυπαντικά, κλούβες με ποτά, αράδιασμα στο ράφι και κοψομέσιασμα από το σκύψε σήκω. Είναι βαριά δουλειά για γυναίκες κι όμως αγόγγυστα την κάνουν κι είναι και τυχερές που έχουν δουλειά. Γιατί η ανεργία είναι βαρύ πράγμα. Είναι ασήκωτο. Ξέρω τι σου λέω. Ασήκωτο.
«Με τη δουλειά τι γίνεται;» ρωτάω για να την προκαλέσω να εκτονωθεί.

«Τι να σου πώ; Σκέτη απογοήτευση. Αυτός δεν έχει πρόθεση να πληρώσει κι από πάνω μας κοροιδεύει. Μας έκανε δήθεν πρόταση να μας πληρώσει τα μισά αλλά χωρίς καμία δέσμευση ότι θα ξανανοίξει τα μαγαζιά. Εμείς δουλειά θέλουμε. Δεν είμαστε ζητιάνοι.
Αυτός ξοδεύει ξεδιάντροπα σε ποδοσφαιρικές ομάδες κι εμείς ζούμε με την αγωνία του τι θα φάμε σήμερα και τι μας ξημερώνει αύριο. Πήγαμε παντού με το σωματείο. Δικηγόροι, δικαστήρια, υπουργείο. Όλοι υποσχέσεις και ουσία μηδέν. Τελειώνει και η επίσχεση εργασίας. Παντού σκοτάδι».
«Σκέφτεσαι να ζητήσεις αλλού δουλειά;»
«Μέχρι και στην Κρήτη έστειλα βιογραφικό κι αν με πάρουν θα πάω. Με πληγώνει όμως που δεν υπάρχει στοιχειώδης προστασία από το κράτος. Να τον κλείσουν μέσα μέχρι να πληρωθούν οι εργαζόμενοι. Αφού έχει και σκορπάει γιατί μας αφήνει απλήρωτους;»
Η πιο βαρειά βρισιά που μπορούσε να ξεστομίσει ήταν η λέξη «αυτός». Γιατί η λέξη «αυτός» περιέχει απαξίωση και την ξέρουν όσοι μετράνε τις λέξεις τους προτού τις ξεστομίσουν. Αυτοί που δεν ξέρουν από κραυγές και δημιουργία εντυπώσεων. Αυτοί που βιώνουν τις λέξεις όπως ακριβώς είναι: κοφτερά μαχαίρια κι όχι εργαλεία εντυπωσιασμού. Για να έχεις πρόσωπο, όνομα και υπόσταση πρέπει να έχεις ήθος! Αλλιώς είσαι «αυτός».
Ευγενική, διακριτική και λιγομίλητη. Πάντα άκουγε με προσοχή τον συνομιλητή της κι αν χρειαζόταν συμπλήρωνε τη συζήτηση με τη γνώμη της. Αθόρυβη και αποτελεσματική σε ο,τι περνάει από το χέρι της. Οι κανίβαλοι όμως του νεοεπιχειρηματικού γίγνεσθαι είναι ανίκητοι. Σήμερα πιά έχουν και το κράτος με το μέρος τους. Αυτοί της τρώγανε τα σωθικά. Αυτοί της μαγαρίζανε την ψυχή.
Το τελευταίο διάστημα είχε έναν εκνευρισμό και μια ένταση ανεξήγητη.
«Αυτή η έντονη αίσθηση της αδικίας που βιώνω δεν παλεύεται Γιώργο» μου είπε.
Κι είχε δίκιο!
Χτές το μεσημέρι η Αθηνά έδωσε τέλος στη ζωή της με τρόπο τραγικό. Κι όσοι το ζήσαμε σημαδευτήκαμε για όλη την υπόλοιπη ζωή μας..."

κ. Νεφελουδη ακούτε....ψιλά γράμματα για εσάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου